Ik zie, ik zie.... geen kerstboom!

Tag a tree, je eigen boompje uitzoeken & labelen.
De hoeveelheid slinkt gestaag maar niemand die NIET keurig afrekent

Kerstmis in Amerika, dat moet een waar feestje worden! De afgelopen weken heeft de buurt een metamorfose ondergaan. Overal mooie versieringen met veel dennengroen en twinkelende lampjes. De kou en de sneeuw van de afgelopen weken, vullen het plaatje idyllisch aan. En toch.... zo niet op school.

 

Van Nederland kennen we de complete chaos van de decembermaand met als afsluiting de feestelijke kerstboompjes en het kerstdiner 's avonds in de klas. Met kaarsjes totdat dat niet meer mocht. Voor de ouders op het schoolplein een vuur korf en glühwein om warm te blijven. En ik hoorde onlangs ook met kerstbrood. Heerlijk!

Ik moest ook even kijken....

Toen kwam Engeland. Een groot echt rendier met Father Christmas op het schoolplein en iedereen op de foto. En ja, op datzelfde schoolplein, de Christmas Carols die vanwege de hevige regen naar de volgende dag werden geschoven... En hekkensluiter hier: maar liefst twee voorstellingen waarbij ik apetrots in de hall op een gereserveerde stoel vooraan mocht zitten. Waarom? Omdat Roze de hoofdrol had. De rol waar ieder Engels schoolmeisje van droomt: Maria. Twee solo's zong ze. Je begrijpt, ik hield het niet droog.

 

En nu dan voor het eerste jaar Kerstmis in Amerika! Land waar Santa groot is geworden. Waar de Elf on the shelf in vrijwel ieder huishouden een speciaal plekje heeft. Maar....waar is die gezelligheid op school? Dat geroezemoes van een musical, een kerstontbijt of feestelijk buffet in de klas? Niets. Helemaal niets. Ik vraag de kinderen of ze wel een boom in de klas hebben. Het antwoord? 'Nee'. 'Ook niet eentje in de hal?', vraag ik voorzichtig. 'Nee' en ze lijken het de normaalste zaak van de wereld te vinden.

Gewoon levensgroot in de voortuin kan dus wel!

Ik ben verbaasd. Beduusd ook en ga op onderzoek uit. Vuur vragen af op vriendinnen. Waarom wel die boom op het centrale dorpsplein maar niet in de school? Waarom wel de complete stad versierd van lantaarnpaal tot laatste bloembak maar nog geen kerstfrutsel te vinden op school? Geen slinger in de klas of sneeuwvlok van papier tegen de ramen geplakt? Ik snap het niet.

Vriendin A denkt dat de health & safety issues er misschien mee te maken hebben. Zou kunnen... want eten en drinken in de klas is uit den boze i.v.m. met alle voedselallergieën die er zijn. Vriendin N oppert dat het met de vele religieuze culturen van doen heeft en dit politiek correct is. Daarom wordt Thanksgiving zo uitbundig gevierd. Dat heeft geen traditie vanuit geloof en kan door iedereen omarmt worden. Klinkt aannemelijk maar stemt gelijk somber. Wat is er toch mis met tolerantie?
Vriendin M-A komt met het meest voor de hand liggende antwoord dat, omdat Staat en Kerk gescheiden zijn, er binnen openbare scholen geen religieuze symbolen gevoerd mogen worden. De boom is inmiddels dus meer religieus dan heidens? Nu ja, dat begrijp ik. Maar.... rijst natuurlijk de vraag aangaande de dagelijkse pledge die de kinderen met de hele klas opzeggen: '...In God I trust...' nu wordt het ingewikkeld en dus parkeer ik laatste maar even.

Ons tinsel boompje...

En ja, dat laatste antwoord doet een belletje rinkelen. Ook in Nederland laait af en toe de discussie op. De scheiding van Staat en Kerk. Meneer Montesquieu had het prachtig uitgedacht en het werkte een aantal eeuwen uitstekend. Maar de huidige wereld verandert in rap tempo.

Steeds meer bevolkingsgroepen vertrekken naar nieuwe horizonten om een bestaan op te bouwen. Mensen met ander politiek en religieus gedachtengoed. Culturen beïnvloeden culturen. Landen moeten concessies doen aan eigen oude tradities. Waaronder, zo blijkt hier, de traditionele kerstboom voor Kerstmis. En ja, dat vind ik reuze jammer. Begrijpen wil ik het wel, maar snappen doe ik het niet.... En kijk, daar zijn onze drie koters dus al een stuk wereldser in!

Herfst-tooi

Terwijl ik dit schrijf is het buiten een ijzige witte wereld, opgeleukt met prachtige verlichting in en om de huizen... Kortom ook ik moet even terug duiken in mijn geheuden voor al die kleurenpracht die we 'Herfst' noemen.


Lake Bluff Centrum

Medio September begint de natuur om ons heen langzaam te veranderen. Als de maand Oktober aanbreekt, genieten we nog van heerlijke warme dagen maar dragen de bomen de meest vlammende bladergewaden. We maken het inderdaad mee: een prachtige Indian Summer. Van vurig rood en vel oranje tot knallend geel en goud. Prachtig!

Een greep uit de vele herfstfoto's van de afgelopen zes weken!

De eerste paddestoelen in de tuin en 25 graden!



Pompoenen horen bij de herfst! In de Botanic Gardens.

Doet me denken aan een wel heel oude reclame... Louis de Poorter?

In de voortuin

Volop herfst nu!

 

 

 

 

 

 

Halloween!

Die zit er al een tijdje...

Halloween hoort bij de USA zoals ook Mc Donalds, Las Vegas en de Grand Canyon. Inderdaad, het een heeft weinig tot niets met het ander te maken maar Amerikanen zijn er wild van. En wij nu ook! Vrij snel na onze aankomst hier, werden we door menig buur gewaarschuwd voor twee grootse momenten in Lake Bluff: 4th of July, waarbij ons huis op de parade-route ligt en de verwachtingen dus hoog gespannen zijn... Wij hebben namelijk een fantastische veranda vanwaar toch met gemak een man of vijfentwintig de optocht kan overzien. En natuurlijk Halloween.

 

Arachnophobia in Lake Bluff is niet handig...

Halloween wordt groots gevierd in de meest centrale straten van het dorp. Gelukkig ligt ons huis daar niet pal naast.... in de weken voorafgaand aan de 31e zien we de straten steeds meer veranderen. Pap & mam maken dit optuig-en versierspektakel mooi mee. Huizen worden versierd met pompoenen, spinnen of andere creepers. En ook de tuinen worden niet vergeten. Natuurlijk dragen wij ook ons beste steentje... of moet ik botje zeggen, bij.

 

Ons eigen huissppoooooohoook!

In de middag van Halloween zelf komen van heinde en ver, mensen hierheen om langs de deuren te gaan want hier wordt al jaar in, jaar uit flink uitgedeeld. De dozen met snoepgoed langs de straten Central en Scranton staan letterlijk torenhoog op de veranda's gestapeld! Bij het politiebureau en de brandweerkazerne worden eindeloos veel hotdogs op de BBQ geroosterd en dan komt er nog een broodje, een zakje chips en een fizzy drink bij. En dat allemaal gratis voor de ruim 2000 mensen die vandaag langskomen.....

Als de kids eindelijk uit school komen, is het tijd ons op te doffen en dan kunnen we op pad!

Inmiddels lijkt de stromende regen wat te minderen.... Aan de andere kant voegt het ook weer wat toe aan zo'n dag: triest troosteloos nat weer op de avond dat de doden herrijzen! Op straat ziet het al snel  zwart van de vreemde figuren en vooral heel, heel veel kinderen. Leuk!

Adams Family

 

Heel gezellig allemaal. We misten alleen de dweilorkestjes nog. Wie weet wordt dat volgend jaar onze hollandse toevoeging.....?

Na twee uur dwalen en snoep vergaren, keren we huiswaarts. De ton met snoep voor onze deur is leeg... In een keer leeggekieperd door de eerste de beste aanbeller of netjes de aanwijzing op het briefje gevolgd? We zullen het niet weten. Wel weten we dat Halloween in Lake Bluff inderdaad groots is. En leuk!

 

Door County

Potawatomi State Park

Onverwacht horen we dat er een lang weekend aan zit te komen. Maandag 14 oktober zijn de scholen dicht in verband met Columbus Day. Voor Eef geldt dit niet als een officiele dag maar gelukkig heeft hij geen amerikaans contract..... en kan er wel een dagje vrij vanaf. Ik ruik natuurlijk een kans om op pad te gaan en had links en rechts al wat dichtbij-bestemmingen opgevangen.

Door County, dat klonk niet alleen goed maar zag er ook veelbelovend uit. Qua reistijd een kleine vier uur en als gebied niet te groot maar veel te doen (een peninsula met Lake Michigan aan de ene, en Green Bay aan de ander kant). Volgende stap was het vinden van een huis in de regio voor zeven personen en een hond want mijn ouders zijn gezellig over uit NL. Na drie dagen heen en weer e-mailen met eigenaaren/beheerders, rolt er een adresje uit: Sturgeon Bay!

 

prive-strandje in Sturgeon Bay

Sturgeon Bay & Whitefish Dune
Het huis ligt fantastisch aan Green Bay met een mooi prive-strand voor onszelf. Er liggen drie roeibootjes dus dat vraagt om een vistripje maar vandaag nog niet. Het is prachtig weer en dus gaan we naar het Whitefish Dune State Park, dat inderdaad aan het water ligt.

 

Prachtig Whitefish Dune Statepark

 

Storm rent gelijk achter de meeuwen aan en ligt even later dus al in het water. Brrrrr. Wij genieten liever van wandelen over het verlaten strand.
 

Back on track

Into the woods

Pumpkin Fest, wandelen & eerste vispoging
Een heerlijk zonnetje wekt ons de volgende dag en wetende dat er later wolken binnen zullen drijven, stappen we na het ontbijt de auto in. Eerste stop is het dorpje Egg Harbour. We zijn niet de enigen...

 

 

 

Oh-ohhhh...

We vallen met de neus in de.... pompoenen: 'Pumpkin Fest'. Op straat allemaal kraampjes met eten, drinken, koopwaar en muziek. Een gezellig sfeertje. Dan tijd voor een stevige wandeling in het Peninsula State Park. Ook hier stelt de natuur ons niet teleur. Mooi en veelzijdig!

Adembenemend

 

Balanceren op het paadje

 

Sprookjesachtig geheimzinnig

 

We zijn nog net op tijd voor het donker thuis zodat de hengeltjes nog even in het meer uitgehangen kunnen worden..... en worden beloond met een mooie zonsondergang!
 

"Zien ze die vis dan niet?"

Jammer, de visjes happen niet. Wordt het toch een pastaatje met gehakt en rode saus vanavond.

Van de regen in de...dorpjes!

Zondag start grijs.... maar als we op weg gaan, vallen de eerste druppels en vanaf dat moment is het niet meer droog. Wandelen zit er niet echt in maar van plaatsje naar plaatsje hoppen wel. Van Zuid naar Noord, van West naar Oost, we doen ze allemaal aan. De dorpjes met mooie namen als Fish Creek, Ephraim, Sister Bay, Gills Rock, Rowleys Bay, Baileys Harbor en Jacksonport.

Fish Creek

Helemaal in het noorden, nabij de beruchtte Deaths Door (waar veel wrakken liggen) laat de natuur zich nog even op haar mooist zien: een dreigende wolkenlucht waar de zon doorheen priemt en de bomen in vuur zet. Prachtig!
 

 

Potawatomi & afscheid
En dan is het alweer maandag. De dag dat we ook weer op de terugweg gaan. Het water is kalm en Eef roeit met de kids het meer op om te kijken of er nog wat te vangen valt. Verder dan een steen opvissen komen ze niet......

Row row row

Kijk ons strand!

 

Voordat we definitief huiswaarts keren, maken we nog een korte wandeling in het Potawatomi State Park. Vanaf een hoge uitkijkpost kijken we voor de laatste keer naar Door County.